Hva kan jeg si? Det var den gang da…

Vi skal til Wolverhampton i England på midten av nittitalet. Der ruslar det omkring ein kar som heiter Jas Mann. Han hadde tidlegare vore med i bandet The Sandkings, men der slutta han på grunn av “creative differences”, eller “vi liker ikkje trynet ditt lenger”, som det kan oversettast til på norsk. Uansett, vår mann Jas gav seg ikkje av den grunn. Han stabla på beina eit nytt band, Babylon Zoo. Og det var sjølvsagt med dette bandet han skulle legge verda for sine føter, om enn for ein veldig kort periode.

Det var i 1995 at Babylon Zoo enedeleg fekk gjeve ut sin første song. Spaceman blei umåteleg populær, mykje på grunn av at songen og blei brukt i ei reklame for Levi’s som rulla over engelske TV-skjermar på den tida. Spaceman solgte 418000 kopiar første veka den var i salg. Tenk det, for 15 år sidan kjøpte folk faktisk musikken sin. Spaceman gjekk sjølvsagt rett inn på førsteplass på listene.

Det kanskje ikkje alle veit er at dette ikkje er den originale versjonen av Spaceman. Grunnen til at det var denne versjonen som blei gjeven ut var at den var blitt brukt i, og blitt populær på grunn av, Levi’s-reklama. Originalen høyres slik ut:

Men dette var faktisk ikkje den einaste songen som Babylon Zoo hadde. Dei spelte jo faktisk inn ei heil plate, og den andre singelen derfrå var Animal Army

Plata dei spelte inn heitte The Boy whit the X-Ray Eyes. To år seinare gav dei ut ein ny plate som heitte Kong Kong Groover. Sidan har ingen høyrt noko frå dei.

Det var i det det glade nittital var i ferd med å gå over i historiebøkene, i 1999, at Lou Bega for alvor trådde fram i rampelyset. Mambo No. 5 vart ein storhit verda over. Lou Bega si lovprising av Angela, Pamela, Sandra, Rita, Monica, Erica, Tina , Mary og Jessica nådde toppen av listene i så godt som heile Europa, låg 20 veker på topp i Frankrike og var på det høgaste nummer 3 i USA.

Mambo No. 5 er for øvrig kåra til tidenes 6. mest irriterande song av Rolling Stone Magazine. Øverst på den lista finn ein My Humps med Black-Eyed Peas. Programleiaren på Topp 20 på Petre som eingong i tida sa etter å ha spelt av Mambo No. 5 som listetopp for ørtande gong at “det er noko med den songen, det gjer godt når den er ferdig” hadde evig rett.

Men Lou Bega hadde no fått ein fot innafor popstjernetilværelsen, og då var det klart at han hadde meir musikk å by på. Men denne gongen var Lou nødt til å komme med ein ny song, ikkje bygge vidare på mexicanske slagerar frå førtitalet. I Got A Girl gjorde det likvel tåleleg bra på listen rundt omkring, med ein andreplass i Finnland som best.

Dei oppservante blandt oss legg kanskje merke til at der Lou Bega starter Mambo No. 5 med å telle til fem, så starter han I Got A Girl med å telle vidare frå seks til ti. Kontinuitet, baby!

Etter dette blei det ganske så stille frå Lou. Det vil seie, han var ikkje stille, Lou har gjett ut mange plater etter si korte storhetstid på nittitalet, men det har vore heller får som har tatt seg bryet med å høyre på desse platene. Den siste plata kom i 2005, med den fengande tittelen Lounatic.

Men det er ikkje berre innan musikken Lou Bega har gjort det stort. Han har og satt sine spor innan dataspela sin verden. I Tropico, eit spel der ein skal være ledar av ein øystat i Karibien under den kalde krigen, var Lou Bega ein av real-life personane ein kunne velge å spele med, saman med ei samling av meir eller mindre lugubre latinamerikanske statsleiarar som Che Guevarra, Fidel Castro, Eva Peron, Augusto Pinochet og Papa Doc.

Lou Bega var og med i Walt Disney’s The Jungle Book Rhythm n’ Groove, eit slags dansespel til Playstation, der han dansa og song som sin navnebror King Louie. Vi kan jo ta ein titt på det.

Det var en grå dag i oktober 1984. Spillutgiverne Electronic Arts hadde fått nyss om mulighetene som lå i et interessant spillkonsept med navnet tIM (The Incredible Machine). Ved hjelp av fysikk og logikk skulle guttunger med mopedbart over hele verden få bryne seg på en drøss med vanskelige gåter med ingredienser som basketballer, solcellepanel og apekatter på sykkel. Kabalen gikk derimot ikke opp for utgiverne og de skulle få angre på at de ikke hadde forsøkt hardere snaue 10 år seinere.

Kevin Ryan og Jeff Tunnell klarte nemlig endelig å forløse potensialet til konseptet på sensommeren 1992. Ved hjelp av Sierra Entertainment ble spillet publisert for MS-DOS og Macintosh i 1992, men det var først i 1993 at spillet gjorde stor suksess. Med det splitter nye Windows-operativsystemet solgte spillet, nå under tittelen The Even More Incredible Machine, som hakka møkk i 1993. I stedenfor de originale 80 nivåene hadde spillet i tillegg fått smått utrolige 160 brett, noen så vanskelige at det bare var latterlig.

Konseptet bak spillet var like enkelt som det var genialt. Ved hjelp av en rekke objekter skulle spillerne gjøre et enkelt oppdrag, for eksempel “sprekke ballongen” eller “få basketballen i korga”. På hvert nivå fikk man utdelt nye gjenstander som skulle brukes for å løse problemet. Og spillet nøyet seg ikke med realistisk fysikk, her var også cause and effect, lufttrykk og gravitasjon noen av ingrediensene. Rett og slett genialt.

I tillegg til de ulike oppgavene var det også en egen “freeform-modus”, hvor spillere kunne gå berserk med alle gjenstandene og dermed lage alle mulige merkelige mekanismer og reaksjoner.

Utallige oppfølgere, men kun en original
The Incredible Machine fikk også uttallige oppfølgere som du kan lese mer om her, men med unntak av små forbedringer klarte de aldri å skape noe så banebrytende som originalen. Men tIM har påvirket spillparadigmet i dag likevel. I de senere år har vi sett flere spill som helt tydelig henter inspirasjon fra klassikeren, som Half Life moden Gary’s Mod og herlige Portal. Men like banebrytende som originalen var de ikke. Og det spørs vel om så mange flere spill vil bli det.

Desverre er ikke tilgjengeligheten på titlene som den en gang var. Likevel er det mulig å spore det opp på nettet om man leter godt nok (og kanskje benytter noen mindre lovlige alternativer). Undertegnede fant spillet her, her og her, men kan desverre ikke gå god for noen av sidene siden disse versjonene kun støtter Windows. Spillet finnes også tilgjengelig for Mac-brukere igjennom diverse DOS-konverteringer.

Click here to view the embedded video.

Shaggy, eller Orville Richard Burrell som han eigentleg heiter, var altså opprinneleg frå Jamaica, men flytta med famililien til New York i ung alder. 20 år gammal verva han seg altså til US Marines, og blei sendt til Golfkrigen. Det var her Shaggy perfeksjonerte si lett gjenkjennelege snagstemme, ei stemme han utan tvil brukte til å sjarmere burkaen av jentene i Bagdad.

Etter å ha kommen heilskinna heim frå krigen bestemte Shaggy seg for å bli rik og berømt musikar. Og kva er då betre enn å ta ein song som har vore ein hit tidlegare og gjer den til ein hit nok ein gong? Shaggy sin gjennombrotsong var Oh Carolina.

Shaggy sin neste storhit var ein coverversjon av In The Summetime, der Shaggy, som den ansvarlege smafunsborgaren han er forandra tekstlinja have a drink, have a drive til Im gonna ride and drive. Og slik høyres det ut:

Dette var første single frå Shaggy sitt album Boombastic som kom ut i 1995. Og som du allreie har skjønt så var ikkje dette den største hiten frå dette albumet, det var det sjølvsgat tittelsporet som var. Og då er det sjølvsagt tid for ein rett så triveleg tur ned memory lane: Boombastic!

Boombastic var sjølvsagt Shaggy sitt største augeblikk på nittitalet, men det som kan komme som eit sjokk for alle med eit hjarte for nittitalsmusikken er at Boobastic (albumet) ikkje nådde høgare enn ein 34. plass på listene i USA. Shaggy sin einaste listetopp kom nemleg i år 2001 med comebackplata Hot Shot. Og med inngangen til eit nytt tiår hadde desverre (og sjølvsagt) Shaggy gått frå å være ein rett så fiff artist til å bli himmelropande ufiff. Det er kanskje nokon som husker desse to songane?

Shaggy har til no gjett ut åtte album, og som om ikkje det var imponerande nok så har han på desse åtte platene nok stoff til å ha gjett ut heile sju best-of-samlingar! Respekt til mannen som veit korleis han skal tjen penger!

Eiffel 65 besto av Gabry Ponte, Maurizio Lobina og Jeffery Jey. Ein heilt sikkert sjarmerande gjeng, slik dette bildet viser:

Men vi kan ikkje berre være slemme mot auget, vi må jo høyre på musikken og. Og då blir det sjølvsagt den mesteslegande italienske sangen i USA nokonsinne: Blue (Da Ba Dee)!

Musikkvideoen var desverre ikkje å oppdrive i eit format som lot seg vise her, men dette biletet var då fint å sjå på uansett, var det ikkje? Det viktigaste er trass alt musikken.

Blue (Da Ba Dee) blei gjett ut første gong 14. april 1999, og blei faktisk Grammy-nominert for beste dance-innspeling i 2001. Blue nådde heilt opp på 6. plass på Billboard-lista borte i USA. Blue blir rekna, i følge wikipedia, og når det står på nettet så må det jo være sant, for å være ein av sangane som definerte pop-kulturen rundt årtusenskiftet.

Songen var henta frå albumet Europop, som nådde ein fjerdeplass på dei amerikanske listene.

Eiffel 65 har det til felles med dei fleste innan eurodancen at dei først gjer ut ein song som blir ein überhit, for så å følge opp med ein som ikkje på langt nær er like fiff. For våre italienske vennar sin del heitte denne sangen Move Your Boby. Her har vi faktisk ein video å by på og. Enjoy!

Etter dett blei det ganske stille frå Eiffel 65. Eit comeback vart visstnok varsla i 2007, men dette har blitt utsatt på ubestemt tid. Min vi vil då alltid ha minnene!

Robert Miles fyller 40 år i november, og då er det sjølvsagt på sin plass i feire han litt på forskudd med litt mimring og hans storslagne bidrag til nittitalsmusikken. La oss ta eit gjennhøyr med hans største triumf: Children.

Children ble gitt ut i november 1995, og var ein pionersong innan sjangeren Dream House (Ein musikksjanger som oppsto av trafikksikkerhetsmessige hensyn. Heilt sant!). Så dette var svære greier, skal du vite. Children blei ein svær hit, med førsteplass i tolv land. Den solgte til platina i Storbritannia, Frankrike, Tyskland og, sjølvsagt, Norge.

Med slik ein strålande suksess var det klart at her måtte det gjeast ut meir musikk. Dermed fekk vi Fable.

Her fekk ikkje han Robert same suksessen, men det er då likevel repktabelt med ein tredjeplass på listene i Tyskland og ein andreplass i Finland. Her til lands kom ikkje Fable høgare enn ein femtandeplass.

Etter dette blei det ikke fleire storhitar på vår mann frå Sveits. Men frykt ei! Robert Miles kjem med nytt album no i år. Ein sikker vinnar under juletreet, skal du sjå!

La oss like greit ta å sjå på introen til XLTV, så husker du kanskje litt av kva dette går i.

XLTV var å sjå på skjermen heilt på slutten av dei glade nittiåra, frå 1998 til 1999. Heile XL, både TV og radio blei lagt ned i 1999, etter å ha gått ut med eit smell, som det heiter, på Quartfestivalen i 1999. Var det kanskje den gongen dei festa påhengsmotor på ein dau gris og køyrde rundt omkring på vatnet?

Ein ting dei rakk å gjere før det tok slutt var å sprenge ein grevling i ein fryseboks. Det er akkurat like moro som det høyres ut. Berre sjå her!

Mikrobølgeovnen var eit sentralt element i XLTV. Ein kan jo putte så mykje rart inn i ein slik ein. Til dømes lyspærer og kinaputtar.

Eller rotter:

Om du nokonsinne lurte på kor mange Fisherman’s Friends Kristoffer Schau kunne få inn i munnen, så gav XLTV deg svaret på det. Det er synd at ein ikkje lager slik TV lenger.

Skulle det friste med meir av XLTV finn du det sjølvsagt på youtube.

Det blei i si tid gjett ut ein video med høgdepunkt frå XLTV, men sidan VHSen sine glansdager men i desse dagar då berre Blu-Ray er OK (sei OK på engelske sånn at det rimer) så hadde det gjort seg med ein DVD-utgave av denne herlige programposten. Høyrer dokke, NRK?

Det blei og gjett ut ein CD, då med høgdepunkt frå radio-utgåven. Mykje barnsleg moro på denne, som til dømes når Kristoffer Schau ringer dyrbutikken.

XLTV, altså. Det var moro, det!

La oss først som sist unne oss eit gjensyn med storhitten Calcutta (Taxi, Taxi, Taxi)

Ja, denne songen var ein av dei store i 1998. Henta frå albumet Rice & Curry, som solgte over ein halv million eksemplarer rundt om kring, noko som gjorde Dr. Bombay til Sveriges mestselgane artist i 1998. Dr. Bombay blei til og med lansert i India, skjønt det er uvisst korleis inderane reagerte på dette spetakkelet frå Sverige. Anyhows, vi må høyre litt meir musikk. Den gode doktoren sin fiffe oppfølgarsingle, S.O.S (The Tiger Took My Family)

No må det innrømmast ein ting: S.O.S var slett ikkje oppfølgarsingelen til Calcutta, det var det Girlie Girlie som var. Men den sangen finnst ikkje fiff, derfor hoppar vi over den. Det var for øvrig endå ein song som blei gjett ut som singel mellom Calcutta og S.O.S, nemleg tittelsporet Rice & Curry. Og den tåler såvisst eit gjennhøyr.

Det var faktisk sånn at Dr. Bombay sitt skivbolag hald lenge Jakobsen sin identitet hemmeleg for folk, for å bevare den mystiske auraen rundt den syngande doktoren frå Bombay. Etter at Dr. Bombay forsvann frå rampelyse dukka det etter kvart fram ein skotsk fetter av han, nemleg Dr. MacDoo. Her fulgte ein same oppskrifta, men utan den heilt store suksessen. Seinare dukka det opp endå ein figur, mexicanaren Carlito, som fekk ganske så stor suksess i Japan.

Sidan dengong har det stort sett vore stille frå vår mann Jakobsen. Og det er vel eigentleg kanskje like greit.