Frå: Diplom-Is
Pris: 15.50 (Coop Mega)

Då Drillo gjorde comeback som landslagstrenar så var det jo klart at ein måtte få tilbake Drillo-isen og. Kreativiteten hos Diplom-Is var stor då dei fann på å gje isen det klingande navnet Comeback, sia både isen og Drillo faktisk gjorde, ja, comeback.

Den første Drillo-isen såg dagens lys sommaren 1994, då Drillo og det norske fotballlandslaget skulle legge America for sine føtter i Fotball-VM i USA. Ein kan nok i ettertid fastslå at isen gjorde det betre enn det Drillos gjorde det, sjølv om det ikkje var mykje om å gjere at vi gjekk vidare frå dødens gruppe, som det så fint heitte. 8 millionar Drillo.is blei det solgt, i følge internett.

Sjølv må eg innrømme at ingen av desse åtte millionane Drillo-is nokonsinne fann vegen til min munn og mage, så når eg i dag trakk papiret av Comeback-isen så var det min aller først smak på Drillo-is i noko utgåve. Eg hadde store forventningar.

Men eg blei skuffa. For dette var ikkje noko særleg til is. Trekket (som eg ikkje heilt klare å identifisere kva var laga av) smaka lite anna enn sukker, og var dessutan kritikkverdig tynt. Sjølve isen smakte knapt nok noko som helst, og dei små crunchy kulene inne i isen kunne like gjerne ha vore sand, då dei smaka ingen verdens ting.

Oppsumert: Styr unna Comeback!

Morten Gamst Pedersen, ja. Han var nemlig ikkje mykje blid, trass i det fine målet han nettopp hadde scora. Gamsten si gestikulering og fuck you-rop til publikum etter å ha blitt bua på gjennom store delar av kampen har naturlig nok vekt reaksjonar. Frode Olsen kallar det neandertaleroppførsel. Ein kan sjølvsagt forstå at Gamst blir frustrert av å bli bua på. Gamst har eit dårlig rykte på landslaget, eit rykte som i stor grad er ufotjent. Det er kanskje uprofesjonell oppførsel av Gamsten å reagere slik, men reaksjonen er i aller høgaste grad forståeleg.

Det værste med at Gamsten roper fuck you til publikum er jo at ein eigentleg bør kunne forvente at ein nordlending behersker kunsten å banne på morsmålet.

Men når vi er inne på Gamst Pedersen, det dårlege rykte han har på seg på landslaget kjem av to ting: Det første er at han beviselig har spelt fleire dårlege landskampar, den andre grunnen er rett og slett jantelov. Det er ikkje det at eg forsvarar dette jåleriet som ein finn hos ein god del fotballspelarar, men den overdreven bruken av hårprodukt er i svært liten grad relevant for prestasjonane på bana.

Men det har altså spredd seg ei oppfatning av Gamst Pedersen blandt det norske fotballpublikumet, ei oppfatning av at Gamsten ikkje blør for drakta. Å blø for drakta er nemleg blitt eit uttrykk for kva ein forventer av det norske landslaget. No er jo dette strengt talt eit uttrykk for å legge ned ein god innsats i spelet sitt, men om publikum ikkje er fornøgd med ein spelar sin innsats så er vegen kort til buing, piping og fastslåing av at vedkomande ikkje blør for drakta.

Men det er jo og slik at den største andelen norske landslagsdrakter finn ein ikkje på bana, men på tribuna. Likevel er det ingen som set krav til at publikum skal blø for drakta. Ingen set krav til at publikum skal støtte laget og bidra til å skape stemning rundt kampen og gjere det heile til noko meir enn 11 mann i rødt, 11 mann i blått og ein ball.

Nei, publikum skal berre sitte der og la seg underholde. Meiner dei underholdninga ikkje er god nok så er det fritt fram for buing op piping. Greit nok, moderne fotball er ein unerholdningsindustri, og fotballkampar blir i dagen mediekvardag markedført som underholdningsprodukt. Det kan jo då hevdast at publikum har rett til å vise misnøye når dei betaler i dyre dommar for billettar til ein kamp som viser seg å være heller laber underholdningsmessig.

Men eg vil likevel hevde at den som i fullt alvor trur at ein treningskamp mellom Norge og Finland ein tidleg aprildag på ei brun-grøn Ullevål-matte kjem til å bli ein höjdare ikkje heilt forstår seg på den idretten han har valt å gå å sjå på. Slike kampar er som regel definisjonar av middelmådighet.

I går fekk vi sjå ein middels fotballkamp, med tre fantastiske overtidsminutt. Tre minutt tilleg, tre scoringa. Det er slike augeblikk som gjer fotball fantstisk.

Den mektigaste gruppa innan norsk fotball er ikkje fotballforbundet, men riddarane av den frie presse: Sportsjournalistane. I alle særdeleshet TV2. Berre som det er sagt, alle sportsjournalistar som har som hovedoppgave å dekke fotballen er idiotar. Alle som ein. Ikkje som personar, sjølvagt, men som yrkesgruppe. Ei kvar yrkesgruppe som meiner det er ein god ting med endelaus diskusjonar om tvilsomme offsideavblåsingar, beskyldningar om filming og om keepertabbar kan ikkje forvente ein snillare karakteristikk. Frå 2009-sesongen er rett nok TV-rettane til norsk fotball ikkje berre i hendene til TV2, så kanskje vi kan få ei litt mindre konfliktorientert dekning av favorittsporten vår. Det er iallefall lov å håpe, sjølv om det mest sansynleg berre blir med håpet.

Landslagsjef, ja. Det må vi ha! Siste nytt no er at NFF er ute etter Stabæk-trenaren Jan Jönson. Ein svenske, altså. Det er mange svenske trenarar i norsk fotball for tida, og svensk landlagssjef har vi hatt før og. Til og med England har hatt ein svensk landslagssjef. Så det er då ikkje så gale. Det er jo nærast eit krav om at vi skal ha ein utanlands sjef denne gongen. Noko nytt og spennande må det være. Ikkje noko Drillo-fotball her, nei!

For Drillo-fotball er jo gamaldags og kjedelig, og det kan vi jo ikkje ha. Vi må spele bra fotball, seier hylekoret. Ærleg talt, det finnst ikkje noko som heiter bra fotbal. Det finst ikkje noko som heiter dårleg fotball. Det finst berre noko som heiter fotball. Fotball handler om å sparke ballen inn i motstandaren sitt mål, og samstundes hindre motstandaren i å sparke ballen inn i eige mål. Det er faktisk så enkelt. Ikkje noko fancy-pancy, det blir faktisk ikkje delt ut stilpoeng på ei fotballbane.

Drillo blir jo faktisk trukke fram som ein aktuell kandidat for landslagsjobben, i det minste som vikar. Så då har vi to kandidatar. Finnst det fleire? Mange svare ja på det spørsmålet. Vi må ha ein utanlandsk sjef av topp internasjonal klasse, seier dei. Kven då? Jo, seier dei, vi må få tak i Guus Hiddink! Jo, det var kanskje ein ide. Han har jo resultatar å vise til. Semifinale med Nederland i VM i 1998. Semifinale med Sør-Korea fire år seinare. Åttandedelsfinale med Australia i 2006, der dei tapte etter ekstraomgongar mot den seinare verdensmesteren Italia. Semifinale med sitt noværande lag Russland i EM i fjor sommar. Men nettopp der ligg problemet. Hiddink har jobb. Ein godt betalt jobb, der han jobbar med eit av dei mest spennande fotballlandslaga i verden. Ikkje tale om at han skulle kunne være interessert i å ta over Norge.

Så vi må være realistiske. Sjefane i NFF var i England her om dagen, etter sigande på jakt etter landslagssjef. Roy Hodgson og Ole Gunnar Solskjær var visstnok dei dei skulle snakke med. Roy Hodgson er jo utlending, kanskje han hadde vore ein ide? Han har jo erfaring både frå klubb- og landslag, både internasjonalt og her til lands. Resultarer har han og å vise til. Dei mest spennande norske trenarane vi har er uaktuelle, då både Steinar Nilsen og Henning Berg nett har starta i nye jobbar i høvesvis Brann og Lillestrøm. Andre norske kandidatar som Trond Sollied, Ståle Solbakken og Nils Johan Semb har sagt dei er uaktuelle for landslagsjobben. Når det gjeld Solskjær, så oppfyller han nok ikkje desse krava som er satt om erfaring, sjøl om han unekteleg hadde vore eit spennade val. Andre land har jo hatt suksess med å ansette tidlegare stjernespissar som landslagsjef, som til dømes Tyskland under Jürgen Klinsmann.

Om eg fekk bestemme så hadde vi gått for Roy Hodgson. Eller alle helst Steinar Nilsen. Kanskje han ville være interessert i å ta over når Premier League-sesongen er over? Han har iallefall ikkje avvist ideen om å bli landslagssjef igjen. Men kanskje er ikkje Jan Jönson eit dårleg val heller. Han har jo gjort det godt med Stabæk. Han er heller ikkje avvisande til tanken om å bli landslagssjef. Problemet er jo at han som norsk landslagsjef slett ikkje kan disponere noko spelarmateriale som innhelde nokon Gunnarson eller Nannskog, og langt mindre nokon Alanzhino.

NFF har satt ein deadline på 15. januar for å få på plass den nye landslagssjefen. Den deadlinen skulle eg sette både gard og grunn på at dei ikkje kjem til å overholde.