Eurovision 2010
Det stundar mot vår og mot Eurovisjonens store melodifestival på Telenor Arena, og i år som i fjor tek kulturredaksjonen for seg alle deltakarane.
Moldova: SunStroke Project og Olia Tira – Run Away
Bjørnar: Idiotsong. Men so er jo Moldova sitt mest kjende bidrag til den internasjonale populærmusikken ingen ringare enn O-zone, og det skal jo litt til å toppe den gjengen med gladgutar som herja hitlistene på det tidlege 2000-talet. Og det Moldova kjem draksande med i år er det langt frå noko O-zone over. Dette er ein god gamaldags møkkasong, og då hjelper det ikkje med neonfarga feler.
Thomas: Ja jøss, eurodance et crackreir verdig akkompagnert av trendfiolin med billig horejuggel og en saksofonist som e like musikalsk begava som undertegna e i vannpolo.
Russland: Peter Nalitch and Friends – Lost and Forgotten
Bjørnar: For å seie det med internettgenereasjonens språk, eg veit ikkje om eg skal OMGe eller LOLe. What are you doing man? I’m looking at your photo! Dette er rett og slett fantastisk frå russarane si side, så ufatteleg uforståeleg og forvirrande at det ikkje liknar noko som helst. Men eg trur ikkje det held til finaleplass for falsett-Peter og drikkekompisane hans.
Thomas: Hysterisk festlig. Latinorytma med sibirsk vri som stort sett høres ulovlig jævlig ut, men pluss på en mullet-russer med hobbitansikt, ei erotisk bilderamme, og flatterande demimskjorte, så e det vel lite som står i veien for akseptabel plassering, grusom sangstemme til tross. Alle veit jo at Eurovision ikkje handla om å ha det beste musikalske bidraget, men om å framstå som mest mulig tilbakeståande. Russland har fatta det.
Estland: Malcolm Lincoln og Manpower 4 – Siren
Bjørnar: Malcolm Lincoln er faktisk ikkje ein fyr, men ei gruppe som består av Robin Jukhental og Madis Kubu. Men det hjelper ikkje med tøffe namn når dei ikkje har noko som helst musikalsk å by på.
Thomas: Fy faen.. Hadde eg ikkje vært pålagt å være solidarisk hadde eg gitt ditta makkverket 0. Mot min vilje får den dermed ei einaste aidsinfisert pølse som bare hadde blitt konsumert av radioaktive hyener. Maken til bæsj.
Slovakia: Kristina – Horehronie
Bjørnar: Horehronie. Hore-Rooney. Neida, Horehronie er ein region i Slovakia som slovakane ynskje å marknadsføre som turistmål for resten av Europa, og det går sjølvsagt ut over den musikalske kvaliteten når det er turistkontoret framfor profesjonelle musikarar som står for framføringa.
Thomas: Ikkje fantastisk, men ikkje øglejævlig heller. Kristina satsa på eget morsmål og sverga til et slags keltisk huleboertema, en kombinasjon som fungera heilt greit. For 100% huleboertroverdighet burde nok dei fire danserane gått oldtidsamok og taktfast pløyd over barmfagre Kristina i tur og orden, men då det ikkje forekommer uteblir desverre bonuspølsa. Uansett, ok bidrag det her.
Finland: Kunnkuiskajaat – Tylöki ellää
Bjørnar: Finland har tydlegvis henta inspirasjonen sin frå internett i år, for dette er jo svært så likt på finnane sitt fremste birdag til desse nymotens sosiale mediane, nemleg leekspin. Dei er jo eit spesielt folk desse finnane. Ta skulesystemet deira, til dømes. Politikarane seierjo stadig at vi skal kopiere det her til lands, for det er visstnok så veldig bra. Men kva er vel det finske skulesystemet kjende for? Er det alle skulemassakerane som er så fristande? Om det er musikkundervisninga må det iallefall være lov til å stille seg tvilande til. Men no er det jo faktisk sånn i Finland at grunnen til at dei flest gjer det bra i skulen der borte er at alkoholisme blir sett på som ein fullt ut akseptable yrkesveg, der er jo til dømes frå denne yrkesgruppa finnane har funne dansaren sine i år. Men uansett, litt artig er jo denne finske songen, sjølv om ingen kjem til å stemme på den.
Thomas: Finland stilla i år med en sang som kunne vært bakgrunnsmusikk for sirkusbjørna, og det e midt i blinken i dinna konkurransen. Pluss for bruk at retroinstrumentet trekkspill og det faktum at ho som faktisk traktera det ikkje følger den finske trenden og kler seg som et emovrak. Lystig og lett, til tross for feleplagiatet (i tospann med Moldova). Felegnikk e jo -så- 2009.
Latvia: Aisha – What For?
Bjørnar: Herlighet. Den dårlegaste teksten nokon sinne framført av ei dame som ikkje kan synge og med eit sceneshow som ville ha blitt latterlegjort på UKM. I Brezjnev sine dagar hadde dei blitt kaste i fengsel for dette, men no til dags får dei eksponering på internasjonal TV. Fy faen!
Thomas: Kor skal vi begynne for å beskrive bidraget til vår kjære venna i øst? Der stort sett alle andre land velga å bruke dansera, både på godt og vondt, velga derimot Aisha å hyre med seg tre vaskekoner fra sitt lokale vaskeri i Riga som, over tre relativt jævlige minutt, klara å vaske det som sikkert tilsvara klesskapet til en latvisk anleggsarbeider. Bra jobba. I tillegg e Aisha vokalmessig like svak som ereksjonane til bestefar, men til tross for det tar ho seg opp på refrengene. 2 dvaske pølser.
Serbia: Milan Stankovic – Ovo je Balkan
Bjørnar: Serbia stille sjølvsagt opp med Balkan-boogie av den gode gamle skulen her. Problemet for serberane blir jo då at det er svært få i Europa som forbind Balkan med noko som helst positivt, og denne songen betrar ikkje akkurat det inntrykket. Og sveisen til vår syngande venn Milan gjer det heile endå værre.
Thomas: Ja, for pokker. Balkanboogie på sitt ypperste. Milan Stankovìc framstår ei som serbera flest. Respektabel tannstilling, et ansikt som minna om en krysning av asiat, samt trolldeig og den patenterte sveisen til Nick Carter gjør det her til nokke utenom det vanlige. Nokke eg bare kan anta e nasjonalkostymet der til lands e svøpt om samtlige dansera, og sjøl om converse kanskje ikkje går i harmonisk tospann med den funka det fordi. Det her var rett og slett heilt magisk spesielt, og i mitt tilfelle slo det tilfeldigvis ut positivt. 5 saftige pølser fra meg.
