Eurovision 2009 – del 2
Del to (den første delen finn du her) av vår gjennomgang av årets Eurovisionsanger er klar, og sju nye konkurenter til Alexander Rybak skal under lupa. Her er å finne alt frå rimelig greie musikalske nummer, til kanskje den værste framførelsen av musikk gjennom tidene. Enjoy!
Svetis: Lovebugs – The Heighes Heights
Snorre: Ostelandet Sveits slår i år til med en relativ anonym synthpoplåt med klisjeaktig tekst. De har tydligvis ikke skjønt greia me Eurovision. For å sanke poeng må man skille seg ut, enten ved å være bra eller helt for jævlig. Dette er bare middels muggen k*ukost.
Thomas: Lovebugs er, i motsetning til dei fleste andre i den her konkurransen, et band. Trommer, bass, gitar og vokal er alle rilstedeværandes, og sjøl om det jo burde gi grunnlag for en standar som i det minste overgår fjøstechno og skjærnade tsjekkisk freestyle, så skal vi jo huske på at det fremdels bare er snakk om Eurovision. For Lovebugs er, band til tross, relativr gjespverdig. Voklaisten ser ut til åvære det tilbakeståande elskovsbarnet til Skeet Ulrich og han eldste brorem i 7th Heaven, og hans prektige stemmebånd virka å sidestille det anonyme ferdighetsnivået til hans to Hollywoodfedre. Låta i seg sjøl er heilt grei, men mangla både høydepunkt, dybepunkt og strålepunkt. Ingenting ved The Highest Heights sitter igjen på hjernebarken etter 3 og et halvt minutt, med unntak av pianotrallen i bakgrunnen. Og då den virka å være knabba fra Ayo Technolgy med 50 Cent er det vel ikkje så forferdelig masse å rope hurra for er det vel? Uansett, heilt greit bidrag.
Bjørnar: Lovebugs, for eit fryktelig tåpelig navn for eit rockeband, serverer ein heilt grei radiovenleg låt, som slett ikkje gjør vondt i øyrene. Det er nok ikkje ein vinnarsang vi høyrer her, men dei skal då iallefall få pluss i boka for å stille med ein vokalist med bart.
Tyrkia: Hadise – Dum Tek Tek
Snorre: Det første bidraget det lukter topp3 av hittil. Dum Tek Tek er en typisk balkanpop-inspirert danselåt. Dama er halvfin og danserne kjører mystisk.looken. Her har vi kanskje den største konkurenten til vårt bidrag, men egentlig er denne snagen rimelig kjip.
Thomas: Jadu, favorittstempelet kvila visst på Tyrkia og Hadise i år, nokke ho gjerne kan takke korte toppa og magedansmoves for. Hadise er nemlig relaivt strøken (i det minste i low quality på youtube), og hennes forførende blikk og stramme bekledning vil uten tvil sette sinner (og underliv) i kok rundt på kontinentet. Sangen er ei enkel poplåt med diverse hint av tyrkisk tilstedeværelse, og som vi alle veit, så er det jo hintene til tradisjonsmusikk som virkelig sette stemmetommelen i gir. Låta har en viss spenst, og melodien med opphav i det sære fløytespillet går ikkje i glømmeboka med det første. Eg ser kanskje ikkje kordan ho her skal gruse alt og alle, men sjansane for at veldreide damer får poeng fra Øst-Europa er ikkje nødvendigvis små.
Bjørnar: Tyrkia levere som alltid. Trommer, fløyter, magedans og full pakke. Det heile blir servert til oss av søtsaka Hadise, noko som sjølvsagt bidrar til å trekke det heile ytterlegare opp. Det er ikkje utan grunn at Tyrkia blir rekna som ein av dei store favorittane i år, og det ville nok ikkje overraske mange om neste års Eurovision finn stad i Istanbul.
Israel: Noa og Mira Awad – There Must Be Another Way (Einaiych)
Snorre: Det er usikkert om det her er et forslag til ny tilnærmingspolitikk i midtøsten eller om det bare er jævlig. Vent. Det er vel egentlig ikke så usikkert likevel. Damene fra Israel får kanskje klapping fra 5 kvinner i det israelske tv-studioet, men dette holder ingen andre plasser. Plumbo!
Thomas: Bidraget til Israel er intet anna enn random. Noa og Mira Awad synger i hovedsak på morsmålet sitt nokke som jo alltid er et pluss, mens refrenget for ordens skyld er på engelsk. Sangen går for seg i rolig svalt tempo, men då eg ikkje forstår bæret av værset må nesten høydepunktet bli refrenget. Og det er bare bajs. Då dei dela etternavn gikk eg først ut ifra at dei var søstre, men etter kvert som sangen går sin vante gang blir det meir og meir usannsynlig. Dei ligna overhodet ikkje på kverandre. Ei er både søt og sjarmerande, til tross for sirkusteltet ho har kledd på seg, men den andre virka å ha meir arabiske aner enn førstnevnte såvel som et overbitt på størrelse med Gibraltarstredet. Egentlig er det her totalt uviktig informasjon, men NOKKE må eg gjo gi dokke. Bidraget i seg sjøl oppfordra jo såvidt ti ei einaste setning med konstruktiv kritikk. Vokalmessig heilt greit, til tross for at sangen er tørr som en ørken.
Bjørnar: Av og til virker det som om Israel går inn for å bli mislikt av alle andre land i heile verden. Akkurat no kan eg faktisk forstå sosialistane som ivrer for kulturell boykott av Israel, ikkje fordi eg er ein steinkastande palestinaaktivist, men fordi denne sangen skulle vi gjeren vore foruten. Som alltid syng Israel om fred og frihet og happy days, i år til og med med to damer, henholdsvis jødisk og arabisk, men så lenge sangen høyres ut som den blir framført av eit bulgarsk danseorkester, så er det mest stygge bilder Israel klarer i mane fram i meg.
Bulgaria: Krassimir Avramov – Illusion
Snorre: Bulgaria presenterer åres store klimaks på verdensbasis – det episke verket “Illusion”. Etnisk inspirert hestetechno med en salig blanding av stylter og rustningskledde solariumsmenn med falsett. Dette må være noe av det rareste som har sluppet ut av landet siden 2 meter lange Dimatar Berbatov div’a seg til straffe for landet på stillinga 0-5 mot Malta. 1 lettere skada pølse.
Thomas: Jaja. Eurodance med Enyatendensa bruka altså Krassimir Avramov til å videreføre sine episke beretninga om det harde bulgaraske ridderlivet. Den jamrande vokalen tilsier på ingen måte at han her myrda dverga og kosa med d-cups til vanlig, sjøl om det er faktum i musikkvideoen. Swingkursm med Josef Mengele frista meir enn å høre Illusion en andre gang.
Bjørnar: Då Ringenes Herre-filmane herja som værst for nokre år sia så var det vel ikkje fritt for at enkelte av oss kunne dagdrømme litt om å være ein tøff riddar på ein staselig hest. Det gjorde iallefall Krassimir Avramov. Forskjellen mellom Krassimir og oss andre er at der vi helst ville være ein übertøff mannemann av ein orkeslaktande ridder, med flagrande hår og staselig skjegg, så ville Krassimir være ein skamklipt tulling som står for seg sjøl i eit hjørne og hyler som ei lita jente. I årets Eurovision har han fått leve ut drømmen sin gjennom musikken. Det seie seg sjøl at med eit slikt utgangspunkt kan det ikkje gå bra. Denne sangen er oppsiktsvekkande dårleg, sjøl i MGP-samanheng.
Island: Johanna Gudrun Jonsdottir – Is It True?
Snorre: Johannea ser kanskje ut som om hun er med i Home and Away, men ellers er det fint lite å skryte av på Islands kjedlige bidrag. En god vokalist, litt stykere og en brukbar melodi < Pupper og beats. Island ender opp med tre pølser.
Thomas: La gå, Island slår til med en powerballade, nokke eg har dømt nord og ned tidligere, men det her var faktisk mektig imponerande. Ikkje bare er Johanna Jonsdottir flott å se på, ho synger herlig bra i tilegg. Sangen er, tross tempoet, fengande stort sett heile veien og eg både tror og håpa at den her biter fra seg på koninetet. Great stuff (døm meg). 5 freidige pølser.
Bjørnar: Island, ja. Våre finanskriseråka venner i vest er slett ikkje å sjå vekk frå i Moskva. For sagaøya stiller faktisk med ein særs likandes sang. Det er jo alltid vanskeleg å spå på forhånd om det er eit balladeår eller ikkje i Eurovision, men om det er det, så kan island i tilfelle nå hur längt som helst. Island har jo og fordelen av å komme rett etter makkverket frå Bulgaria, så når Joahnna syng sangen sin kan ho nok få fleire potensielle stemmegivarar til å taste inn ei stemme. Ein positiv overraskelse frå Island.
Makedonia: Next Time – Nesto sto kje ostane
Snorre: Makedonias frykltelige bidrag legger et nytt fundament for ordet fryktelig. Bandet ser teite ut i sin jakt på Bon Jovi/Guns’n Roses-looken, og høres faktisk enda verre ut. Svakt. Og så Makedonia da, et land vi forventer oss så mye av.
Thomas: Minna meg på mange måter om en blanding av introen til Baywatch og introen til Chicago Hope. Lystige og glade madoniera som hoppa rundt og skriker av full hals på uforståeelig språk. Det her vil nok funke som themesangen til mang en konebanker på Balkan, men resten av Europa er nok ikkje moden for poprock på makedonsk. Pluss for bruken av faktiske instrument og hobbitsveisen til vokalisten.
Bjørnar: Makedonia satser i år på harryrock, dokostfrisyrer og pyroeffekter. Noko som sjølvsakt er ein killer kombo. Makedonia synger i tillegg på morsmålet, eller noko som liknar, slik at ein heller ikkje kan sette fingeren på eventuelle svake partier i teksten, enten den no handler om ost eller ikkje. Men uansett, eg liker dette.
Romania: Elena Gheorghe – The Balkan Girls
Snorre: Balkan girls like to party, like to party! Ja, det får en si. For Elena og jentene hennes er flotte å se på og det obligatoriske kjoleskiftet funker selvsagt alltid bra. Sangen er derimot jalla-deluxe og dette imponerer bare den nedre delen av kroppen. Derfor: 2 harde hetrofile pølser.
Thomas: Eg trekke herved alt eg sa om Tyrkia sine tendenser ti å spille på sex då Romania er i en klasse for seg sjøl på dette området. Elena går sjøl relativt lettkled på scena mens ho vrinska strofa om kjærlighet og fyll på relativt gebrokken engelsk, som tradisjonen tro, er satt til en statisk dancebeat. Alt ligger dermed til rette for ENDA et bidrag som enda opp midt på treet. Ikkje bra, ikkje dårlig. Heilt jeævlig random. Dette hadde vore faktum hadde ikkje Romania hatt et aldri så lite ess i ermet. Stageshow. Lettkledd stageshow. Veldreide damer som bedriver yoga faktisk. Kickass.
Bjørnar: Elena frå Romania syng ein sang som ikkje virker å ha anna budskap enn at jenter frå balkan er løsaktige tøser, og det er jo forsåvidt ikkje noko som eg føler for å protestere mot akkurat no. For det kan ikkje være tvil om at Romania satser på at pupper og lår skal bringe dei til toppen i år. Akkurat den delen av framføringa står lett til seks pølser, men ein må jo være så kjip å ta sjølve sangen med i betraktninga og. Men av ein eller annan grunn så fenger denne sangen meg. Refrenget setter seg fast i hovudet, og då har sangen opnnådd det den prøver på. Fem pølser til Elena og veninnene hennas frå Romania.
Forferdelig mange skriveleifa eg ikkje kan finne i egne notat her. Har du en sånn retteting som herja med mi tidlause dialektskrift kanskje?
Nei, problemet er at systemet slår seg helt vrang når eg bruka den gode gamle “kopier/lim inn”-metoden, sånn at eg måtte skrive inn alle komentarane sjøl, Så då gikk det litt fort og litt gale
Skrivefeil + Eurovision = sant!