Den Ukentlige

Ein får tru dei fleste har vore på kino. Kanskje opptil fleire gongar. Men kor mange er det som har gått på kino åleine? Sikkert ikkje så mange. Og det er i grunn ikkje så rart, for det er først når du går åleine på kino du verkeleg legg merke til kva dei andre folka i kinosalen faktisk driv med.

I grunn så er det jo litt rart at det å gå på kino er blitt til ein sosial aktivitet. Ein kjøper billetten, finn setet sitt, og sit der i mørket i to timar medan ein held kjeften sin og ser på skjermen framfor seg. Skulle tru ein klarte dette fint åleine. Det er klart, kino er utmerka tidsfordriv dersom ein må tibringe tid med nokon ein ikkje har noko særleg å snakke med om.

Men uansett, lat oss gå tilbake til kinosalen, der vi sit, mutters åleine. Eg vil trekke fram ei oppleving som har gjort meg særs skeptisk til å ta turen på kino aleine fleire gongar. Det var sommaren 2006, og filmen var Da Vinci-Koden. Eg var litt tidleg ute, for då eg kom inn i salen sat det berre ein person der frå før, ei dame i si beste aldre, og kanskje enda litt til. Av bekledninga hennar kunne ein slutte seg til at ho mest sannsynleg var glad i afrikansk dans og latinske rytmer, og hadde bøker om å korleis lukte på sine indre blomar i bokhylla heime. Og ho sat sjølvsagt på plassen ved sidan av meg. Så der sat vi altså, eg og Miss Alternativ 2006. Og det var då det verkeleg store skjedde. For dei fleste er det jo vanleg å kjøpe med seg litt knask før filmen, enten ein tar med seg utanfrå eller kjøper til blodpris på kinoen, men denne dama hadde altså med seg ein heil bærepose full av snacks og sjokolade inn på kinoen. Korleis ho hadde fått det til må jo gudane vite, men der sat ho altså. Og ho hadde ete opp alt før filmen var slutt.

This entry was posted on onsdag, oktober 29th, 2008 at 23:26 and is filed under Ymse. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.